Sharllot

Oglądałam całkiem niedawno 'Halt And Catch Fire'. W ogóle nie moje klimaty (budowanie komputerów, tworzenie sieci i inne takie), jednak serial obejrzałam bo Lee Peace. Rozumiem. Z resztą, serial jest przegenialny, polecam. Dlatego szukałam inspiracji, by chwycić za 'Mr Robot'. Bo przecież to serial o hakerach! To już w ogóle nie dla mnie... Nic bardziej mylnego. Kiedy już serial miał 6 odcinków, postanowił się przełamać za sprawą bardzo dobrych opinii. I wiecie co? Obejrzałam chyba najlepszy serial tego roku! 

Serial ma niesamowitą koncepcję, którą od razu mnie kupił. Główny bohater, Elliot, ma poważne problemy ze sobą. Jest całkowicie aspołeczny, ma problemy z narkotykami i w ogóle dziwak z niego. Rozmawia sam ze sobą (a dokładniej z nami-widzami, którzy jesteśmy w tym serial jakby częścią jaźni bohatera. Przez cały czas się do nas zwraca), opowiada sobie (nam) o swoim życiu. Przez to, możemy się trochę kierować tym, co Elliot mówi i robi. Jesteśmy w historii jakby od strony samego bohatera, a nie jako wszystko wiedzący widz. Psychologicznie, chyba nigdy nie widziałam tak rozbudowanego bohatera. Na prawdę fantastyczna kreacja. Remi Malek zrobił coś na prawdę niesamowitego, dzięki czemu, są momenty, w których mamy taki plot twist, że nie wiemy co ze sobą zrobić. Później zaczynamy analizować, kombinować i okazuje się, że wszystkiego można było domyślić się od samego początku. Ujęcia też są idealnie dobrane. Sporo jest takich, gdzie bohaterowie są u dołu ekranu, dzięki czemu czujemy się trochę klaustrofobicznie, zupełnie jak bohater.

Serial bardzo realistycznie pokazał hakerstwo. Wszystko było konsultowane z prawdziwymi hakerami. Sam pomysł, by wymazać dane, spowodować upadek banków i różnych instytucji, jest dość ciekawy. W końcu kto z nas, nie chciałby pozbyć się długów bez płacenia? Serial zwraca też uwagę na to, jak bardzo w dzisiejszym świecie jesteśmy infiltrowani. Sami, przez całe to dzisiejsze skomputeryzowanie, jesteśmy bardzo narażeni na ataki. Naprawdę daje do myślenia. 

Bohaterowie są na prawdę przemyślani. Każdy jest unikatowy. Miłym zaskoczeniem dla mnie, był Christian Slater. Kiedy chwytałam za serial, nie wiedziałam, że tam gra. Ale zawsze miło popatrzeć na swojego idola z dzieciństwa. Jak dla mnie, genialna była Stephanie Corneliussen (zwłaszcza jej rozmowa z Elliotem w finałowym odcinku!) oraz Martin Wallström. Jako małżeństwo Wellick, na prawdę byli świetni. Za to niemiłosiernie denerwowała mnie postać Angeli. W sumie na koniec już nie wiedziałam, po której jest stronie konfliktu.

Moim zdaniem, stanowczo jest to serial godzien uwagi. Świetnie poprowadzony, zaskakujący, pełen akcji, na wysokim poziomie psychologicznym. I będzie miał 2 sezon. Nic tylko oglądać!

Sharllot

Wychowałam się na Harrym Potterze i dalej zajmuje on w moim życiu bardzo ważne miejsce, dlatego, kiedy Potter dobiegł końca, poczułam w sercu wielką pustkę. Tak jakby z ktoś zabrał magię z mojego życia. O
statnio BBC zaserwowało nam 7-odcinkowy serial, gdzie magia odgrywa pierwsze skrzypce. Jak się domyślacie, oczywiście chwyciłam za serial. Najlepsza decyzja ever!

Kiedyś Anglia pełna była magi. Później jednak wszystko uległo zmianie. W czasach napoleońskich magia jest wspomnieniem. Są magicy, oni jednak jedynie zajmują się teorią. Nigdy nikt nie rzucił zaklęcia. Już na samą myśl, zapewne, kręci im się w głowach. Niestety, nawet ich zajęcie, jakim jest czytanie książek o magii, na nic się zdaje, kiedy wszystkie książki wykupowane są wcześniej przez jednego człowieka. Tajemniczego Pana Norrella, który jak się okazuje jest jedynym w Anglii magiem-praktykiem. Nie na długo. Całkowity przypadek sprawia, że arogancki, hulaszczy młodzieniec- Jonathan Strange, odkrywa, że i on potrafi rzucać zaklęcia. Razem ze swoją żoną przyjeżdża do Londynu, gdzie przebywa już Norrell. Tam od razu zostaje wrzucony w wir polityki, życia towarzyskiego, spisków, magii oraz wojen. Historia toczy się szybko i nie ma zbędnych postojów. Wszystko jest przemyślane i poprowadzone tak jak należy. Nie ma czasu na nudę.

Bez zastanowienia polecam zarówno serial jak i książkę. Przez kilka tygodni żyłam w odrębnym świecie, pełnym magi, elfów, czarujących ludzi i nieodkrytych krain. Na prawdę bym chciała, żeby to trwało dłużej. Niestety historia zamknięta jest w 7 odcinkach. Nic nie poradzimy. Możemy jedynie zacząć od początku.

Sharllot

Kompania Braci jest nagrodzoną wieloma nagrodami historią opartą na faktach. Opowiada o losach Kompani E, 506 Spadochronowego Pułku Piechoty, 101 Dywizji Powietrznodesantowej podczas II wojny światowej. Serial został oparty na książce Stephena Ambrose, producentami zaś są Steven Spielberg i Tom Hanks. 

~*~

Przyznaje, że zrobiłam dwa błędy w stosunku do Band of Brothers. Pierwszy był taki, że najpierw obejrzałam serial, później przeczytałam książkę. Drugi, że zrobiłam to dopiero teraz, a powinnam dawno, dawno temu. Zarówno serial jak i książka były dla mnie świetne pod wieloma względami. Jako, że uwielbiam czasy wojen, oglądanie i czytanie sprawiało mi bardzo dużo przyjemności.

Serial był bardzo przemyślany. Opierając się na ważniejszych miejscach opisanych w książce, postanowiono zrobić 10 odcinków-rozdziałów, który każdy nosi nazwę danego miejsca. To, że najpierw widziałam serial, spowodowało, że czytając mogłam sobie wizualizować to co się działo na kartach książki. Niektóre rzeczy trzeba zobaczyć, inne trzeba przeczytać. Sceny balistyczne robiły większe wrażenie na ekranie (co jest oczywiste), jednak opis wyposażenia skoczków, który ciągnął się przez całą stronę dopiero uzmysłowił mi, jak wielki ciężar (dosłownie i w przenośni) spoczywał na barkach tych młodych chłopaków, którzy najczęściej byli w moim wieku. Dziś jest mi trudno sobie wyobrazić moich znajomych, którzy zgłaszają się na ochotnika do wojska, chcąc walczyć na froncie.

Z tym serialem można się bawić w grę: "W tym odcinku widzę aktora o nazwisku...". Jest tam istna plejada gwiazd. Spokojnie oglądasz, gdy nagle wyskakuje James McAvoy. Za chwilę pojawia się Michael Fassbender, Simon Pegg, David Schwimmer, Andrew Scott, Marc Warren czy Tom Hardy. Nie wspominając o jednej z głównych ról, która przypadła w udziale wspaniałemu Damianowi Lewisowi. Może to właśnie obsada spowodowała, że tak szybko zżyłam się z serialem. Nie odczuwałam tego tak podczas oglądania. Jednak kiedy skończyłam szybko zatęskniłam za tymi postaciami. To jak ten serial wpływa na odbiorcę jest subiektywne, myślę jednak, że każdy kto to obejrzy szybko nie pozbędzie się tego z pamięci.

Moim ulubionym odcinkiem okazał się być epizod szósty- Bostogne. Jego głównym bohaterem jest medyk Eugene Roe. Zapewne też czytając książkę zwracałam szczególną uwagę na ową postać. Jakże smutno mi się zrobiło, kiedy przeczytałam wypowiedź jednego z żołnierzy, który mówi, że Egene jest jedynym z żołnierzy pierwotnej kompani E, który nie został uhonorowany żadnym medalem, a to właśnie jemu najbardziej się należało, gdyż zawsze, bez względu na ostrzał, znajdował się w miejscu, gdzie był najbardziej potrzebny. Dlatego cieszę się, że w serialu została nam przedstawiona historia jego oczami. I w ogóle nie dziwię się, że Writers Guild Award przyznał nagrodę za najlepszą historię właśnie temu epizodowi. Słowa modlitwy wypowiadanej przez Roe do dzisiaj mam w głowie.

Z ręką na sercu mogę polecać ten niesamowity serial zrobiony z rozmachem, jak i również książkę napisaną ze wszystkimi szczegółami. Dla ludzi lubiących takie klimaty to nie lada gratka. Dla innych zaś niesamowita okazja by przekonać się, jak bardzo okrutna jest wojna, co ze sobą niesie. Zapoznając się z historią kompanii E poznasz moc prawdziwej przyjaźni, która zawiązała się na początku treningów jeszcze w Ameryce, a która rosła z każdym kolejnym dniem. Przyjaźni, która nie była obecna w jakimkolwiek innym miejscu w wojsku. Przyjaźni na śmierć i życie.

Sharllot 

~*~

Jeszcze kilka tygodni temu nie miałam najmniejszego pojęcia czym jest "Fargo". Jednak w internecie ciągle natykałam się na bardzo pochlebne komentarze. No i gra tam Martin Freeman! To przechyliło szalę. Obejrzałam serial.

Jest to 10-cio odcinkowa opowieść, w której morderstwa grają główną rolę. Już od pierwszych momentów, w których mamy zapewnienie, iż serial jest na faktach, nie można oderwać się od ekranu. Przebieg akcji powodował, że robiłam coraz większe oczy ze zdziwienia. Przyznaję, że dałam się wciągnąć w grę, jaką stworzył ten serial i przez kilka pierwszych odcinków dawałam wiarę, że mogą to być prawdziwe zdarzenia. Jednak im dalej tym bardziej powtarzałam sobie, że wszystko co oglądam to fikcja! Inaczej nigdy bym już z domu nie wyszła obawiając się o swoje życie. Na szczęście pojawiają się sceny, które pomimo zapewnień o prawdziwości na początku każdego epizodu, sprowadzają nas na ziemię swoim absurdem.

Serial jest fantastyczny. Seria niefortunnych zdarzeń, nieporozumienia, niedomówienia i zbiegi okoliczności a wszystko to w bardzo groteskowym i przerysowanym świetle. Mi osobiście wielką przyjemność sprawiało patrzenie się na Billy'ego Boba Thorntona. Ze swoim czarującym uśmiechem, wspaniałym głosem oraz poczuciem humoru chodzi i morduje połowę miasteczka. Nie da się go nie lubić! Inne zaś miałam odczucia wobec postaci granej przez Freemana. Lester Nygaard, w którego się wciela, wzbudzał u mnie niechęć i odrazę. Aczkolwiek trudno mi było nie zauważyć jego wspaniałych zdolności aktorskich. To jak sobie radzi z mimiką i gestykulacją powala! Dlatego w ogóle nie dziwi mnie, że obaj panowie dostali nominacje do tegorocznych nagród EMMY w kategorii najlepszego aktora mini-serialu lub filmu telewizyjnego.

Warto też wspomnieć o wspaniały soundtracku, który umila nam oglądanie. Na prawdę słuchałam go z wielką radością i sprawiał mi przyjemność. Co prawda wywoływał u mnie jakieś inne emocje niż te związane z morderstwami, ale mi to nie przeszkadza.

Sharllot