Do drugiej części 'Więźnia Labiryntu' mam trochę mieszane uczucia. Jednak najprawdopodobniej wynika to z mojej znajomości książek Jamesa Dashnera. Jeżeli znacie książki i macie nadzieję, że pooglądacie sobie wizualizacje wyścigu grupy dziewczyn i grupy chłopaków, to się rozczarujecie. 

 Oglądając pierwszą część, doszłam do wniosku, że film jest świetnie zrobiony i wyciągnął z książki to co potrzeba. Inne rzeczy zmienił, inne uprościł. Jednak wszystko trzymało się kupy. W części drugiej, nie umiałam już tak radośnie podejść do tematu. Co chwilę łapałam się na tym, że oczekuje chociaż jakieś wskazówki z książki, mało jednak takich rzeczy wyłapywałam. Za to bardzo denerwowały mnie niektóre dialogi (jeden z bohaterów został zraniony, ledwo idzie "Wszystko ok?". Jak cholera! Tak tylko sobie trochę poumieram dla zabawy...), niektóre cięcia i skróty (burza "Ukryjmy się!" i nagle słoneczko, wychodzą z ukrycia. Rozumiem, że nie można pokazać wszystkiego, bo zajęłoby to nie 2 godziny a 20, ale takie nagłe cięcia wprowadzały mnie w dezorientację. Jakbym przegapiła kawałek historii). Najgorsze chyba jednak było to, że zrobili z głównego bohatera takiego trochę idiotę w niektórych momentach. Ale ogólnie, nie było bardzo źle. Aidan Gillen cieszył moje oczy (i cały czas z przyjaciółkami cieszyłyśmy się, rzucając komentarze typu "Thomas Ci nie zaufa, oglądał Grę o Tron"), Alan Tudyk cieszył moje oczy (ten baaardzo krótko!), Barry Pepper cieszył moje oczy (na końcu zwłaszcza). Dylan zawsze cieszy moje oczy, więc nie będę o nim wspominać. 

Historia kontynuuje to, co zostało zakończone w części 1. Bohaterowie są zadowoleni z bezpieczeństwa, łóżka i ciepłego posiłku. A przy okazji dowiadują się, że było więcej labiryntów. I kiedy wszyscy się tak cieszą sielanką, Thomas nie usiedzi spokojnie (oczywiście z pożytkiem dla swoich przyjaciół) i odkrywa rzeczy, które mu się nie podobają. Ogólnie, część 2 utrzymana jest w trochę innym klimatem niż część 1. Więcej jest tam z filmu akcji. Kilka razy też się wystraszyłam (raz całkiem porządnie). W końcu też zobaczyliśmy dokładnie "poparzeńców" i dochodzę do wniosku, że jednak wolałabym spotkać zombie rodem z 'The Walking Dead' niż to, co spotkało tych ludzi. Tak samo niebezpieczni, tak samo zarażają, jednak stwory z Więźnia biegają jak sprinterzy. Przed zombie łatwiej uciec.

Adaptacja  jednak średnio trzyma się kupy. W książce, to co się działo, było kolejną próbą. Wszystko co ich spotykało, było zaplanowane (czasami nie do końca). W filmie, bohaterowie po prostu dają nogę (co trochę jednak zahacza o kolejną część) i sobie uciekają przed siebie, szukając pomocy. Z 20 osobowej grupy, która w książce się uratowała, w filmie mamy grupę osób 6. Jest szybkie wspomnienie o innych labiryntach, ale nic więcej. Brakuje mi tego, co napędzało wszystko w książce (gdzie nie było lekarstwa! W filmie mają! Geniusze!). Wszystko było gęstsze i zawilsze, ale może mają jakiś daleko idący plan naprawy w przyszłości.

Film całkiem przyjemny, chociaż nie wiem, czy dla dzieci. Te młodzieżowe filmy się bardzo brutalne stały. Została nam jednak jeszcze jedna część (chyba, że twórcy wpadną na genialny pomysł podziału na dwie części) do zakończenia całej historii. Jestem bardzo ciekawa, jak oni mają zamiar przedstawić trzecią książkę. Liczę, że nie zabiorą wszystkich ciekawych wątków, jak to teraz uczynili. Generalnie jednak polecam sobie pooglądać, bo historia jest ciekawa.

Sharllot

Sharllot

Chyba każdy z nas słyszał nazwisko Stephena Hawkinga. Jego sławie nie można zaprzeczyć. I temu, że odkrył na prawdę niesamowite rzeczy (na których się nie znam, ale i tak są niesamowite). Całkiem niedawno mój wykładowca powiedział, że udało mu się być na jednym z wykładów Hawkinga. I to była najbardziej upiorna rzecz jakiej doświadczył. Wszystko przez ten komputerowy głos...

Jeżeli chcecie zobaczyć film o genialnym astrofizyku, to może i coś tam znajdziecie. Ale nie dużo. Jeżeli zaś oczekujecie filmu, gdzie sporo jest miłości, to to jest dokładnie ten film. Trochę przykre, że teraz każdy film biograficzny musi być taki ładny i cudowny, rzadko przy tym pokazując życie jakim było na prawdę. Oczywiście, mamy pokazane zmaganie się z chorobą, trudności jakie ze sobą niesie czy to, jak Stephen sobie z tym radzi. Widzimy jak przebiega małżeństwo Stephena z Jane. Wszystko jednak raczejtakie przystępne. 

Eddie Redmayne, który wcielił się w rolę Hawkinga, poradził sobie na prawdę dobrze. Mnóstwo pracy musiał włożyć, by opanować sposób poruszania się, czy mówienia. Siedzenie na wózku w takiej dziwnej pozycji na pewno nie jest najwygodniejsze. Poza tym jest niesamowicie podobny do młodego Stephena. Ja oczywiście, jak to ja, bardzo emocjonalnie podeszłam do filmu, więc każda scena, w której musiał przechodzić jakieś trudności sprawiała, że z moich oczu ciekły łzy. Ogólnie przez połowę filmu z oczu ciekły mi łzy, ale tak to już jest. Czasami lubię sobie popłakać. Takie oczyszczenie organizmu. Ale wróćmy do aktorów. Oprócz cudownego Eddiego pojawił się bardzo lubiany przeze mnie Harry Lloyd. Zapomniałam, że tam gra, więc jak go zobaczyłam na mojej twarzy pojawił się wielki uśmiech, który wracał za każdym razem, jak pojawiał się na ekranie. Zostałam zaskoczona pojawieniem się Charliego Coxa, którego znałam ze Stardust, wiec oczywiście kilka chwil zajęło mi skojarzenie twarzy do filmu*.Gorzej poszło z Maxine Peake. Spojrzałam na nią i wiedziałam, że znam. Wiedziałam, dlatego przez jakieś 30 minut patrzyłam na nią i dalej sobie wiedziałam, że znam. Tylko całkowicie nie wiedziałam skąd! Dobrze, że po seansie internet przyszedł mi z pomocą.



Całościowo film jest bardzo dobrze zrobiony. Ogląda się go na prawdę dobrze. Mamy pokazane życie Stephena od momentu, w którym jeszcze jest zwyczajnym studentem. Świetnie sobie radzi, jest trochę nieogarnięty (uwielbiam scenę, w której oddaje super trudne zadania, na jakieś ulotce. Chyba z metra...), ogólnie super uroczy człowiek z ponadprzeciętną inteligencją. Jesteśmy razem z nim, kiedy dopadają go pierwsze objawy choroby, kiedy ma coraz więcej problemów zdrowotnych. Jego życie małżeńskie, zwłaszcza narodziny dwójki dzieci, są jakoś tak szybciutko pokazane. Na zasadzie "to tylko jego dzieci, pokażmy migawki, niech już wiedzą, że je ma, ale nie marnujmy na nie czasu". Jeżeli jesteście fanami Doctora Who, to znajdziecie też coś dla siebie! Takie małe mrugnięcie. Cudowne! Historia kończy się, kiedy już nie mówi, nie rusza się, jego życie całkowicie uległo zmianie. Jednak jest szczęśliwym człowiekiem, który żyje dłużej, niż sądzili lekarze.

Jak dla mnie jest to na prawdę pięknie zrobiony film, z ładną scenerią, fajnymi strojami i dobrze skomponowaną muzyką. Na pewno warto go obejrzeć. Bo czasami potrzebujemy historii, która uświadomi nam, że inni, mimo, że mają gorzej, to się nie poddają i dążą do celu. To niby dlaczego nam miałoby się nie udać?

Sharllot

   Obejrzałam Whiplash, ponieważ wszędzie natykałam się na przychylne opinie odnośnie J.K. Simmonsa. No ok. Można zobaczyć w ciemno. Bez żadnego researchu. Włączyłam i zaniemówiłam. Głównym wątek w filmie gra jazz... a ja jazzu nie cierpię. 

  Otrząsnęłam się z pierwszego, nieprzychylnego, wrażenia i oglądałam dalej. Długo nie trzeba było czekać, by historia zaczęła coś dla mnie znaczyć. Pokonywanie własnych słabości, chęć bycia najlepszym, dążenie do wysoko postawionego celu za wszelką cenę. Któż z nas nie chciałby być w czymś najlepszy? A przy tym sławny. Marzenie. W filmie główny bohater ma świadomość, że właśnie dostał tą jedyną, wyjątkową szansę. W swojej szkole muzycznej został zauważony przez Fletchera. Legendę, do którego wszyscy chcą trafić by być kimś. Tam jednak nie jest miło. Zostajesz zgnieciony. Twoje nerwy zostają wstawione na próbę. Psychologiczne znęcanie jest czymś powszednim. Nie mogłam się oderwać od oglądania, zwłaszcza, że czułam się jak na własnej uczelni. Może u nas nie jest aż tak "krwawo", ale nie wiele brakuje. Dlatego film szybko stał mi się bliski. Zaczęłam się utożsamiać z głównym bohaterem. Mam nadzieję, że jednak moja edukacja będzie szczęśliwsza niż jego. Wszyscy jesteśmy wystawiani na próby. Ale czy wyjdziemy z nich zwycięsko? Czy poddamy się w trakcie? 

  Ciekawe jest, że jesteśmy w stanie zaprzepaścić wszystko tylko po to by dążyć ślepo do jednego celu. Zrezygnować ze zwykłego życia, z dziewczyny, która od dawna nam się podoba, zrezygnować z normalnego funkcjonowania. Myślę, że trzeba się zastanowić czy warto, bo możemy któregoś dnia się obudzić i odkryć, że jest już na wszystko za późno i nie mamy nic. A czy tak chcemy żyć?

  J.K. Simmons. Taaak... Powala. Jego rola wprost napełniała mnie strachem. Patrzyłam na jego psychologiczne zagrywki, na jego słownictwo, zachowanie, dosłownie na wszystko i nie mogłam uwierzyć, że tacy ludzie chodzą po świecie. Nie życzę nikomu spotkania kogoś takiego na własnej drodze. Jednak nie można zaprzeczyć wielkości, jaką Simmons ukazał w tym filmie. Nie łatwo jest wcielić się w tak wymagająca osobowość. Brawa. Nie dziwie się, że zbiera nagrody jak grzyby po deszczu. Czekamy, aż dostanie Oscara.

   Film  ogląda się na prawdę dobrze. Nawet, jeżeli, tak jak ja, nie przepadacie za tym rodzajem muzyki, nie będzie on wam sprawiał problemów, bo film niesie niezwykłe przesłanie. A końcówka zostawia możliwość naszego domówienia dalszej historii. Czy chcemy by bohaterowi się powiodło czy nie, to już należy do naszej wyobraźni.

Sharllot

Lata 60-te ubiegłego wieku, klasa, szyk, pieniądze, prawdziwa historia pierwszej kobiety napadającej na banki – to musi być mocne, jednak w czasie seansu okazało się, że wcale nie jest tak „bombowo”. 

Oczywiście wedle tradycji, na nowy film wybrałam się z przyjaciółką i po oglądnięciu wcześniejszej zapowiedzi, film wydawał się pełny akcji i sam fakt, że ukazywał prawdziwe życie pierwszej kobiety-złodziejki był czymś ciekawym.  W sali kinowej były 4 osoby (łącznie z nami). To nie zwiastowało czegoś „rewelacyjnego” (można było pomyśleć, że być może to przez to iż film jest niemieckiej produkcji). Już od samego początku rzucił nam się w oczy obraz klasy robotniczej ubiegłego wieku. Główna bohaterka Werler jest pracownicą w fabryce tapet, marzy o lepszym życiu i „wolności”. Pewnego dnia poznaje Hermann’a Wittorf’a,  który napada na banki. Kobieta pragnąca szybko się wzbogacić dołącza do Hermanna i razem tworzą parę nie do pobicia. Sprawę tytułowej „bank lady” przejmuje inspektor Fischer, któremu bardzo daleko do dobrego detektywa (o Sherlocku już nie wspominając). Zaczyna on trzeźwo myśleć dopiero kiedy traci posadę.

Film reżysera Christian’a Alvart’a z gatunku akcja momentami przypominał dramat, komedię i romans. Wszystko bardzo fajnie, jednak po wyjściu z kina czuć było pewien niedosyt.

To prawda, scenografia i kostiumy w filmie są niesamowite i doskonale oddają klimat lat 60-tych ubiegłego wieku, jednak montaż filmu pozostawia wiele do życzenia.

Dzień zmieniający się nagle w noc czy scena z dwóch różnych ujęć ze źle „sklejonym” dwukrotnie powtórzonym tekstem, nie najlepiej wpływają na wizualizacje filmu. 



 

Ponadto czułam pewne rozczarowanie detektywem Fisherem, który nie był w stanie wpaść na trop złodziei i czekał tylko aż rabusie zaatakują kolejne banki aby później sporządzić rysopis i czekać na kolejne włamania.  Ok, dajmy mu szanse, pół wieku temu nie było żadnych komórek,  kamer czy alarmów… jednak, Mój Boże i bez tego można sobie poradzić, wystarczy tylko inteligencja i sztuka dedukcji (dobra tutaj ukazuje się moje za częste oglądanie „Sherlocka” czy „Breaking Bad”). Inspektor ratuje się tym, że przez cały film przypominał mi Chris’a Pina, więc prezentacji nie można mu zarzucić.
Oprócz tego jak na film akcji niestety nie zobaczymy w nim żadnych wybuchów niczym w Hollywoodzkich produkcjach, to pozostawia pewien niedosyt. Pierwsza kobieta-rabuś wystylizowana na panią z „wyższych sfer” z wdziękiem rabująca niemieckie banki to musi być coś mocnego, jednak tak się nie stało. 

 

Watson

Hollywoodzkie nazwiska takie jak Michael Fassbender czy Maggie Gyllenhaal w niekomercyjnym filmie zdecydowanie przyciągają widza, jednak ja wybrałam się na Franka bez przeprowadzenia wcześniejszego researchu. Przyjaciółka trzymająca w ręku bilety i proponująca wspólny wypad do kina na „nowy film”, zdecydowanie narobiła smaka. Siedząc w sali kinowej nie do końca wiedziałam czego się spodziewać, jednak już po paru minutach wiedziałam że trafiła w dziesiątkę.

Na początku filmu od razu rzuciło mi się w oczy, że jest produkcji Irlandzkiej - zbliżenia na morze, typowo angielska - pochmurna pogoda, dookoła pełno pubów (Irlandzkie filmy mają to do siebie że od razu wiadomo ze owy film jest produkcji Irlandzkiej chociażby Zaparkowany czy Island, ale być może to tylko ja :P)

Główny bohater Jon jest aspirującym muzykiem, jednak do jego życia zaczyna wkradać się rutyna, nie ma żadnego bodźca, który byłby w stanie ożywić go twórczo . Wszystko zmienia się kiedy poznaje Franka - ekscentryka który odbiega od wszystkich swoją oryginalnością do granic możliwości. Co jest w nim najdziwniejszego? Prawdopodobnie to, że nosi ogromną kartonową głowę, której nigdy nie zdejmuje (uwzględniając spanie, posiłki czy prysznic). Dlaczego chowa się przed całym światem? Może ma zdeformowaną twarz albo chorobę psychiczną? Takie pytanie zadaje sobie zarówno widz jak i Jon. Jak tłumaczy odtwórca głównej roli Fassbender, podczas noszenia maski, miał poczucie iż, wyzwoliła w nim ona pewną figlarność i pozwoliła się wygłupiać. To trochę tak kiedy zakładamy maskę na balu karnawałowym i stajemy się zupełnie inną osobą. Może właśnie takie było założenie tytułowego Franka, być przez chwilę kimś innym i poczuć się pewniej we własnej skórze. Jak mawiają, każdy artysta jest na swój sposób dziwny, więc nasz ekscentryk nie może zbytnio odbiegać od kryteriów. Swoją twórczość artystyczną pokazuję poprzez kompozycje muzyczne. Frank jest liderem mało znanego zespołu, który tworzy muzykę „niezależną”, utwory bardzo odbiegają od upodobań masowych dlatego Jon postanawia to zmienić i uczynić zespół sławnym poprzez portale społecznościowe i „chwytliwą” muzykę. Jednak czy można wkraczać na teren geniusza i poprawiać jego arcydzieło?

Reżysera Leonard’a Abrahamson’a do nakręcenia Frank’a zainspirował Frank Sidebottom - postać wymyślona przez muzyka brytyjskiej kapeli The Freshies, Chris’a Sievey’a w latach 80-tych. Jednak jego założenie nie było zrobienie filmu biograficznego, bo jak sam stwierdził: „bardziej kręcą mnie filmy, w których mogę dać się ponieść wyobraźni, nie lubię być ograniczany prawdziwą historią.”

Film to połączenie dramatu z komedią w genialnej obsadzie. Porusza aspekty uzależnień, od których ciężko jest się oderwać. Pokazuje ciemne i jasne strony podążania za marzeniami i nasuwa pytanie ile jesteśmy w stanie zrobić aby je spełnić.